sardoogarm — Mon, 09 Jun 2008 09:40:18 GMT

کسی که ما باشیم نباید چیزی ته دلش بمونه.چون یا میشه یه زخمو کهنه می شه یا می گنده و سیفون می کشه به روحت.کسی که ما باشیم باید داد بزنه و هیچکی جلودارش نباشه.

... و این همه ی اعتراف هاست.

sardoogarm — Mon, 26 May 2008 09:38:18 GMT

یهو سردم شد. دستام لرزید و اون گل سرخ از دستم سر خورد و افتاد. یهو خیلی چیزا یادم اومد. خیلیا. اینبار واقعا من مقصرم. نگو که نیستم. داشت خیلی چیزا و آدما یادم می رفت. الان داره بارون عجیبی میاد. عجیب می باره. اما دستای کسی نیس که اشکامو پاک کنه. کاش بودید. تازه بهتون عادت کرده بودم. می دونستم اگه دلم گرفته و حرفی دارم یه جایی هست بهش پناه ببرم. من یه دختر کوچولو تنها و گریه او.نمی دونم چرا تغی به توقی می خورد اشکم در میومد. حتی وقتی از چیزی خوشحال می شدم. گیگیل همش می گفت الان می زنه زیر گریه..

اما تو بد وضعیتی گیر کردم . نمی دونم چرا دارم می لرزم.شاید پشت پنجره داره برف میاد اما من خیلی وقته افتادن اتفاقا رو نمی بینم.قبول کنید شما هم یه خورده...

نه نه! طبق اون روزای سیاه همیشه من مقصرم. مثل مادرم که همیشه خودشو مقصر تمام اتفاقای بد دنیا می دونه. خیلی وقته منتظرم به یه مهمونی بزرگ دعوت شم که همه ی کسایی که دوسشون دارم و ببینم. یه جایی به بزرگی سرونوش. خیلی وقته منتظرم یه دستی این پرده های لعنتی رو بکشه کنار تا جنگل رو به رومو ببینم.خیلی وقته هیچکی واسم دعا نمی کنه.

بدجوری تو این چاردیواری سیاه گیر کردم. بدجوری دلم گرفته...

sardoogarm — Sun, 03 Jun 2007 11:58:18 GMT

شعری از ضیاء موحد

( به پرندگان و به بادها )

مرگ پرنده باد است

وقتی که در میان قفس

- ناچار -

خاموش می نشیند

و گوش میدهد

آواز میله ها را در باد

آه ای پرنده بگذار

تا بادها تو را بسرایند

سرد و گرم

... و این همه ی اعتراف هاست.